***--%~CrocodileBird Society~%--***

เหอ เหอ

หายหน้าไปหลายวันเลย

มาอัพบลอคที่มหาลัยครับ ตอนนี้คอมที่ไปซ่อมได้ข้อสรุปแล้ว

ตกลงว่า.....เมนบอร์ดเสีย!!!! ต้องส่งซ่อมราวๆ 1 - 2 อาทิตย์!!!!

พระแม่มาเรียทรงโปรด สงสัยคงจะบอบบางจริงๆ

เฮ้อ....มันเหมือนสะท้อนอะไรบางอย่างทุกคนว่ามั้ย?

นับวันยิ่งโลกก้าวไปข้างหน้า ภายในความยิ่งใหญ่ มันมีความอ่อนแอเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ลองไปคิดเปรียบเทียบดูหลายๆอย่างนะครับ

เช่น สุขภาพเงี้ย เศรษฐกิจเงี้ย หรือ คอมพิวเตอร์เงี้ย!!!!

****************************************

เอาละๆๆ กลับมาเข้าเรื่องกันดีกว่า

สืบเนื่องจากเอนทรี่ตามข้างล่างนี้

Road on JAPAN [01]

Road on JAPAN [02]

Road on JAPAN [03]

Road on JAPAN [04]

ผมได้เล่าเรื่องราวที่ญื่ปุ่นค้างไว้ตั้งนานละ

อัพรูปไว้จนลืมเอามาเขียนเอนทรี่

ตอนนี้ก็ขอเล่าหิดท้ายความทรงจำดีๆ ตอนที่ได้ไปที่ญี่ปุ่นนะครับ ><

****************************************

หลังจากที่ได้ไปโตเกียวดิสนีย์มาเมื่อวาน

ผมก็ต้องเตรียมตัวกลับในวันนี้ แต่เนื่องจากต้องรอเวลาที่จะขึ้นเครื่อง

เลยขอระหว่างทางกับแม่ว่าจะขอไปเดินอากิฮาบะระ

แต่ท้ายที่สุด.....ผมก็ไม่ได้ไปครับ

คราวหน้าเลยหวังว่าจะได้มาคนเดียว

คือแบบว่าเคืองมากๆ จริงๆ

ที่เหลือเวลาตั้งเยอะแยะ

อันที่จริงแกจะนั่งรถไปฟ้าไปก่อนผมก็ได้

เพราะห่างจากโตเกียวไม่กี่สถานีเอง

ผมก็คงเดินไม่นานนักเพราะรู้ว่าต้องกลับ

แต่แกกลับไม่ฟังผมเลยแม้แต่นิดเดียว นี่เกือบจะลืมไปเลยนะว่า

ตัวเองอายุปาไป 20 กว่าแล้ว......ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคิดอะไรอยู่

(แอบบ่นน้อยใจเล็กน้อยนะครับ)

จะเห็นได้ในภาพที่ท้ายๆว่า ผมได้ไปสัมผัสแค่นั้นจริงๆ

ยังไม่ทันจะได้ข้ามไปยังเขตนั้นเลย

แถมตอนที่ไปเยือนที่ร้านหนังสือการ์ตูน

ก็ได้ยืนเลือกแป๊ปเดียวครับ....เพราะแม่เป็นห่วงว่าจะไปไม่ทัน

แต่ท้ายที่สุด กลายเป็นว่าแกกลับไปยืน shopping

นานกว่าผมอีก แกใช้เวลาไปราวๆ 2 ชั่วโมง

แต่ได้ของมัน 2 อย่างเล็กๆ........

แล้วตัวผมมีโอกาศ

ยืนอยู่ ณ หน้าสถานีและเดินห่างจากที่โน่นแค่ 100 เมตร

ในเวลาแค่ 20 นาที.......แฟร์มั้ยเนี่ย.......

คราวหน้าต้องมาอีกแน่ๆครับ

จะแก้แค้นแน่นอน ต้องไปเดินให้ได้เลยชาตินี้ขอสัญญา เหอ เหอ

แล้วทริปทัวร์ญี่ปุ่นก็จบลงด้วยความคุนเคืองของแม่และผม

ก็เก็บส่วนที่ประทับใจเอาไว้ละกันครับ

อย่างน้อยผมก็ได้อะไรหลายๆอย่างมากมายจากการเดินทางครั้งนี้

ก็ต้องให้อภัยแม่ไป เพราะผมคงไม่มีทางที่จะโกรธคนที่ให้กำเนิดผมเป็นฟืนเป็นไฟได้

ใครที่ได้ไปญี่ปุ่นมาบ้าง ก็ขอคำแนะนำให้ผมด้วยนะครับ ><

คราวหน้าจะได้ไปด้วยความสนุกสนาน อิ อิ

****************************************

****นอกเรื่องเล็กน้อย**** 

 บางทีคุณเคยรู้สึกมั้ยว่า.....

เรากล้าที่จะลงมือ ลงอารมณ์ไปกับคนที่มีบุญคุณกับเรา

ให้เงิน ให้อาหาร ให้ชีวิต โดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน

แต่ทำไม.....คนเราถึงไปแคร์คนที่ไม่เคยรู้จักหรือแม้แต่ทำอะไรให้เราเลย

ทำไมคนเราถึงต้องแคร์คนอื่นมากกว่าคนในครอบครัว?

มันไม่ใช่ว่าไม่ใส่ใจความรู้สึกของคนอื่นนะ

แต่ทำไม.....ไม่ใส่ใจทำอะไรที่ดีๆให้กับคนที่ทำอะไรดีๆเพื่อเรามาตลอดชีวิตบ้าง?

ลองเก็บไปคิดดูน่อ

เอาใจใส่คนในครอบครัวเยอะๆนะครับ ><

ไม่อยากให้สังคมต้องแย่มากไปกว่าที่มันเป็นแบบนี้แล้ว

เรามาช่วยกันทำความดีเพื่อคนที่รักเราด้วยความบริสุทธิ์ใจกันบ้างดีกว่านะครับ

****************************************